Μες’ στο σταθμό Λαρίσης σε πρωτοσυνάντησα

Μες’ στο σταθμό Λαρίσης σε πρωτοσυνάντησα,

Για Σαλονίκη μόνη έπαιρνες το τρένο.

Σύντομες φράσεις μια ματιά κι αμέσως σάστισα,

Βιάζομαι μου ‘πες ίσα ίσα που προφταίνω.

Κοινό σημείο αναφοράς να βρούμε ψάξαμε,

Σε τέτοια κοσμοσυρροή να μη χαθούμε,

Μόνο τηλέφωνα κι ονόματα ανταλλάξαμε,

Με την υπόσχεση να τηλεφωνηθούμε.

Κι εγώ προσμένω το ρεπό,

Να ‘ρθω να σ’ εύρω στο Ντεπό,

Λέξεις που καίνε στο τηλέφωνο σκορπάω!

Στη σκέψη αυτή καρδιοχτυπώ,

Μιας και το έβαλα σκοπό,

Να ανεβώ για να σου πω πως σ’ αγαπάω,

Να ανεβώ για να σου πω πως σ’ αγαπάω.

Άδειες οι μέρες μακριά σου αιώνες μοιάζουνε,

Πασχίζω μόνος μάταια να τις σκοτώσω,

Μα είναι ατέλειωτες και την ψυχή κουράζουνε,

Μέχρι που θα ‘ρθει η στιγμή να σ’ ανταμώσω.

Ξάγρυπνες νύχτες την καρδιά μου κατακλύζουνε,

Να τις περνούσα πόσο θα ‘θελα μαζί σου,

Όλες εκείνη τη συνάντηση θυμίζουνε!

Και ανεξίτηλη προβάλει η μορφή σου.

Κι εγώ προσμένω το ρεπό,

Να ‘ρθω να σε βρω στο Ντεπό,

Λέξεις που καίνε στο τηλέφωνο σκορπάω!

Στη σκέψη αυτή καρδιοχτυπώ,

Μιας και το έβαλα σκοπό,

Να ανεβώ για να σου πω πως σ’ αγαπάω,

Να ανεβώ για να σου πω πως σ’ αγαπάω.

Νίκος Χαρίτος