Σ’ έναν ζωγράφο ζήτησα

Σ’ έναν ζωγράφο ζήτησα,

δίχως να υπερβάλει,

Να φτιάξει το πορτρέτο σου,

να σ’ έχω ζωγραφιά!

Μ’ αυτός τα βρήκε δύσκολα,

Τι χρώματα να βάλει,

Ν’ απεικονίσει στον καμβά,

Την σπάνια ομορφιά!

Δε μπορώ να αναλάβω μου απαντάει.

Και τη μέγιστη αν βάλω υπερβολή,

Η αλαβάστρινη ομορφιά της ξεπερνάει

και ζωγράφων πίνακες κατά πολύ.

Η μορφή σου μοιάζει θαλασσογραφία!

Είσαι θάλασσα μαζί και ουρανός!

Αδικείσαι κι όταν βγεις φωτογραφία,

Τέτοιο θαύμα δεν το πιάνει ούτε ο φακός!

Από έναν γλύπτη ζήτησα,

άγαλμα να σε κάνει.

Αφού δε σ’ έχω ζωγραφιά,

Να σ’ έχω σαν γλυπτό.

Σε ξύλο, μπρούτζο, ή πυλό,

Την τέχνη του να βάλει!

Για τις επόμενες γενιές,

Έργο μοναδικό!

Δε μπορώ να αναλάβω μου απαντάει.

Και τη μέγιστη αν βάλω υπερβολή,

Η αλαβάστρινη ομορφιά της ξεπερνάει

και αγάλματα γλυπτών κατά πολύ.

Η μορφή σου μοιάζει θαλασσογραφία,

είσαι θάλασσα μαζί και ουρανός!

Αδικείσαι κι όταν βγεις φωτογραφία,

Τέτοιο θαύμα δεν το πιάνει ούτε ο φακός!

Σ’ έναν συνθέτη ζήτησα,

Τραγούδι να σου βγάλει,

στίχους να βάλει εξαίσιους!

Αιθέρια μουσική!

Της ομορφιάς βασίλισσα!

Με στέμμα στο κεφάλι!

Φωνάρες να σε τραγουδούν!

Και να ’σαι μαγική!

Δε μπορώ να αναλάβω μου απαντάει.

Και τη μέγιστη αν βάλω υπερβολή,

Η αλαβάστρινη ομορφιά της ξεπερνάει

Και εμπνεύσεις συνθετών κατά πολύ.

Η μορφή σου μοιάζει θαλασσογραφία,

είσαι θάλασσα μαζί και ουρανός!

Αδικείσαι κι όταν βγεις φωτογραφία,

Τέτοιο θαύμα δεν το πιάνει ούτε ο φακός!

Νίκος Χαρίτος