Γράφει ο Νίκος Χαρίτος

Το είδαν: 23 Είσαι ένας άγγελος που ζει σ’ αυτό τον κόσμο, Είναι απίστευτο κι όμως αληθινό! Και σ’ έχει

Το είδαν: 43 Τιμούμε σήμερα Τον άνθρωπο, Τον καλλιτέχνη, Τον δάσκαλο, Τον οικογενειάρχη, Πέτρο Ρουκουτάκη, Όπου στις 8-8-2015 έφυγε από

Το είδαν: 20 Θέλω να γράψω ένα τραγούδι, Που να μιλάει για χαρά, Να ’ναι σαν το μικρό λουλούδι, Που

Το είδαν: 17 Μπορεί να λέμε πως μας ξέχασε ο Θεός, Μα το Θεό εμείς τον έχουμε ξεχάσει. Και τη

Το είδαν: 11 Μες’ στο σταθμό Λαρίσης σε πρωτοσυνάντησα, Για Σαλονίκη μόνη έπαιρνες το τρένο. Σύντομες φράσεις μια ματιά κι

Το είδαν: 22 Μ’ ένα μπουκάλι που ‘χει αδειάσει από ουίσκι! Κι η ώρα έχει πάει πέντε το πρωί. Κι

Το είδαν: 20 Σ’ έναν ζωγράφο ζήτησα, δίχως να υπερβάλει, Να φτιάξει το πορτρέτο σου, να σ’ έχω ζωγραφιά! Μ’

Το είδαν: 39 Σε πρωτώ ’δα στο χωράφι, Τις ελιές σου να ραβδίζεις. Κι από τότε τι έχω πάθει; Την

Το είδαν: 60 Στον καναπέ όταν αράζεις, Μόνο εκεί ξέρεις να φωνάζεις! Βγαίνεις γλεντάς διασκεδάζεις, Όμως δεν ξέρεις που τη

Το είδαν: 39 Να κάνουμε και λίγη βυζαντινή ιστορία; Ένα κορίτσι σιωπηλό, Σαν το κοιτάς, μοιάζει δειλό. Κι αυτή η

Το είδαν: 45 Μάθε να κάνεις το καλό, Στο φίλο μα και στον εχθρό! Και μη ρωτήσεις τι και πως,

Το είδαν: 154 Κάτσε φίλε να τα πούμε, Συντροφιά με τσιπουράκι! Όλη νύχτα να τα πιούμε, Που μας τρώει το

Το είδαν: 55 Πώς μας τον είπαν τώρα; Χανταϊό; Παναγία μου τι μου θύμισαν. Στο σπίτι μένω και θα λαλήσω,

Το είδαν: 44 Ο δάσκαλος στους μαθητές, Ερώτηση τους κάνει. Και την απάντηση όποιος βρει, Το άριστα θα πάρει. Από

Το είδαν: 54 Μες’ στο καθάριο το νερό, Εκεί που κολυμπούσα, Ένα γαλάζιο όνειρο, Ήταν αυτό που ζούσα. Μια λογική

Το είδαν: 58 Κάθε βράδυ ξενυχτάω Για χατίρι σου, Παρεούλα μου κρατάω, Το ποτήρι σου. Με ουίσκι το γεμίζω, Σαν

Το είδαν: 48 Θέλησα να μιλήσω, Μα τέλειωσαν οι λέξεις! Σκέφτηκα να σου γράψω, Λευκό Όμως το χαρτί. Είπα να

Το είδαν: 53 Το ‘ξερα πως θα άκουγα, Απ’ τη γυναίκα γκρίνια. Που χθες το βράδυ γλένταγα, στο μαγαζί τ’

Το είδαν: 60 Ετούτα που συμβαίνουνε, Τα βλέπω και σαστίζω! Με απογοητεύουνε, Δεν τα αναγνωρίζω. Σχέσεις ν’ αναταράζονται, Μέρα με

Το είδαν: 76 Για μια βδομάδα θα ‘φευγες, Διακοπές στην Πράγα. Εσύ όμως εντοπίστηκες, Να τριγυρνάς στην Πάργα. Πώς βρέθηκες

Το είδαν: 43 Αυτή είναι η δική μου εκδοχή στον λαϊκό θρύλο! Στα φόρτε της η άνοιξη, Στα μέσα του

Το είδαν: 46 Δείχνω πάντοτε εμπιστοσύνη, Δεν αμφισβητώ αυτά που θα μου πουν, Ψάχνω απ’ τους άλλους ντομπροσύνη, Μα εκείνοι

Το είδαν: 48 Δεν είμαι εγώ τραγουδιστής, Ούτε μεγάλος ποιητής, Δε θα δηλώσω αγωνιστής, Να μη φανώ εγωιστής. Δεν είμαι

Το είδαν: 55 Θυμάστε μήπως το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη, είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά, που το ερμηνεύει η Αφροδίτη Μάνου;

Το είδαν: 49 Ήρθες την άνοιξη φέρνοντας χελιδόνια, Πουλάκι ξέγνοιαστο αποδημητικό, Μα έφυγες πριν να σε προφτάσουνε τα χιόνια, Αδιαφορώντας

Το είδαν: 91 Ποίημα για τον πατέρα! Ανάμεσα στους δυο γονείς, Το ρόλο του εις πέρας, Φέρει κι ας δείχνει

Το είδαν: 46 Παίξε ρε φίλε με τη λύρα, Έναν λυπητερό σκοπό. Έτσι το θέλησε η μοίρα, Να χάνω ότι

Το είδαν: 45 Πάντα μου έλεγες ότι δε θες δεσμεύσεις, Όμως δε δίστασες μαζί μου εσύ να μπλέξεις. Κάμποσα χρόνια

Το είδαν: 51 Μες’ στο βάθος των ματιών σου βρήκα ότι ζητούσα! Και στη γλύκα των χειλιών σου όσα λαχταρούσα!

Το είδαν: 45 Ακόμα μια νύχτα, παρέα με ποτό. Της λέω καληνύχτα, μα δεν είναι εδώ. Μπλεγμένος στα δίχτυα της,

Το είδαν: 66 Ήρθες κοντά μου σαν αδέσποτο σκυλί! Και την ουρίτσα σου μου κούνησες για χάδια! Ήσουν ψευδαίσθηση για