Γράφει ο Νίκος Χαρίτος

Το είδαν: 69Ποτέ δεν οργανώθηκα σε εξουσίας κόμμα, Ούτε υποχρεώθηκα να’ ασπάζομαι ένα χρώμα, Ποτέ! Ποτέ δε με’ ενθουσίασαν σημαίες

Το είδαν: 42Είπα στους φίλους πως χωρίσαμε! Και μου ’πανε καλά να πάθεις. Εμείς σε προειδοποιήσαμε, Κοίτα απ τα λάθη

Το είδαν: 49Είσαι αυτή που λαχταρούσα, βρήκα ότι ζητώ, Τέτοια αγάπη δεν τολμούσα, να ονειρευτώ! Τη ζωή μου σπαταλούσα, δίχως

Το είδαν: 51Είσαι ένας άγγελος που ζει σ’ αυτό τον κόσμο, Είναι απίστευτο κι όμως αληθινό! Και σ’ έχει φτιάξει

Το είδαν: 88Τιμούμε σήμερα Τον άνθρωπο, Τον καλλιτέχνη, Τον δάσκαλο, Τον οικογενειάρχη, Πέτρο Ρουκουτάκη, Όπου στις 8-8-2015 έφυγε από κοντά

Το είδαν: 54Θέλω να γράψω ένα τραγούδι, Που να μιλάει για χαρά, Να ’ναι σαν το μικρό λουλούδι, Που γλίτωσε

Το είδαν: 47Μπορεί να λέμε πως μας ξέχασε ο Θεός, Μα το Θεό εμείς τον έχουμε ξεχάσει. Και τη θυσία

Το είδαν: 44Μες’ στο σταθμό Λαρίσης σε πρωτοσυνάντησα, Για Σαλονίκη μόνη έπαιρνες το τρένο. Σύντομες φράσεις μια ματιά κι αμέσως

Το είδαν: 48Μ’ ένα μπουκάλι που ‘χει αδειάσει από ουίσκι! Κι η ώρα έχει πάει πέντε το πρωί. Κι άλλο

Το είδαν: 49Σ’ έναν ζωγράφο ζήτησα, δίχως να υπερβάλει, Να φτιάξει το πορτρέτο σου, να σ’ έχω ζωγραφιά! Μ’ αυτός

Το είδαν: 62Σε πρωτώ ’δα στο χωράφι, Τις ελιές σου να ραβδίζεις. Κι από τότε τι έχω πάθει; Την καρδιά

Το είδαν: 88Στον καναπέ όταν αράζεις, Μόνο εκεί ξέρεις να φωνάζεις! Βγαίνεις γλεντάς διασκεδάζεις, Όμως δεν ξέρεις που τη βάζεις!

Το είδαν: 59Να κάνουμε και λίγη βυζαντινή ιστορία; Ένα κορίτσι σιωπηλό, Σαν το κοιτάς, μοιάζει δειλό. Κι αυτή η εύγλωττη

Το είδαν: 68Μάθε να κάνεις το καλό, Στο φίλο μα και στον εχθρό! Και μη ρωτήσεις τι και πως, Μάθε

Το είδαν: 174Κάτσε φίλε να τα πούμε, Συντροφιά με τσιπουράκι! Όλη νύχτα να τα πιούμε, Που μας τρώει το σαράκι.

Το είδαν: 71Πώς μας τον είπαν τώρα; Χανταϊό; Παναγία μου τι μου θύμισαν. Στο σπίτι μένω και θα λαλήσω, Νιώθω

Το είδαν: 67Ο δάσκαλος στους μαθητές, Ερώτηση τους κάνει. Και την απάντηση όποιος βρει, Το άριστα θα πάρει. Από τα

Το είδαν: 68Μες’ στο καθάριο το νερό, Εκεί που κολυμπούσα, Ένα γαλάζιο όνειρο, Ήταν αυτό που ζούσα. Μια λογική εξήγηση,

Το είδαν: 77Κάθε βράδυ ξενυχτάω Για χατίρι σου, Παρεούλα μου κρατάω, Το ποτήρι σου. Με ουίσκι το γεμίζω, Σαν να

Το είδαν: 65Θέλησα να μιλήσω, Μα τέλειωσαν οι λέξεις! Σκέφτηκα να σου γράψω, Λευκό Όμως το χαρτί. Είπα να τραγουδήσω,

Το είδαν: 65Το ‘ξερα πως θα άκουγα, Απ’ τη γυναίκα γκρίνια. Που χθες το βράδυ γλένταγα, στο μαγαζί τ’ Αγρίμια.

Το είδαν: 77Ετούτα που συμβαίνουνε, Τα βλέπω και σαστίζω! Με απογοητεύουνε, Δεν τα αναγνωρίζω. Σχέσεις ν’ αναταράζονται, Μέρα με την

Το είδαν: 93Για μια βδομάδα θα ‘φευγες, Διακοπές στην Πράγα. Εσύ όμως εντοπίστηκες, Να τριγυρνάς στην Πάργα. Πώς βρέθηκες στην

Το είδαν: 59Αυτή είναι η δική μου εκδοχή στον λαϊκό θρύλο! Στα φόρτε της η άνοιξη, Στα μέσα του Απρίλη,

Το είδαν: 63Δείχνω πάντοτε εμπιστοσύνη, Δεν αμφισβητώ αυτά που θα μου πουν, Ψάχνω απ’ τους άλλους ντομπροσύνη, Μα εκείνοι δε

Το είδαν: 64Δεν είμαι εγώ τραγουδιστής, Ούτε μεγάλος ποιητής, Δε θα δηλώσω αγωνιστής, Να μη φανώ εγωιστής. Δεν είμαι ούτε

Το είδαν: 70Θυμάστε μήπως το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη, είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά, που το ερμηνεύει η Αφροδίτη Μάνου; Εγώ

Το είδαν: 75Ήρθες την άνοιξη φέρνοντας χελιδόνια, Πουλάκι ξέγνοιαστο αποδημητικό, Μα έφυγες πριν να σε προφτάσουνε τα χιόνια, Αδιαφορώντας αν

Το είδαν: 106Ποίημα για τον πατέρα! Ανάμεσα στους δυο γονείς, Το ρόλο του εις πέρας, Φέρει κι ας δείχνει αφανής,

Το είδαν: 62Παίξε ρε φίλε με τη λύρα, Έναν λυπητερό σκοπό. Έτσι το θέλησε η μοίρα, Να χάνω ότι αγαπώ.

Το είδαν: 62Ένα λεπτό πέρασε κι όμως, Σαν να πάγωσε ο χρόνος. Είναι αρκετό για να μου κλέψεις, Από το