Η συνεργασία του Ελεύθερου Κόσμου

Η Άμυνα του Ελεύθερου Κόσμου: Από το Σχέδιο Μάρσαλ στον Πόλεμο της Κορέας

Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙ­ΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Στις 24 Ιουνίου του 1950, αφιερώνοντας το Διεθνές Αεροδρόμιο Φιλίας στη Μπάλτιμορ, ο Πρόεδρος Τρούμαν είπε: «Αυτός ο αερολιμένας είναι παράδειγμα του πνεύματος της αναπτύξεως και της εμπι­στοσύνης με το οποίο η χώρα μας αντιμετωπίζει το μέλλον. Δεν θά κατασκευάζαμε ένα τόσο πλήρη και λεπτομερή εμπορικό αερολιμένα, αν δεν πιστεύαμε σ’ ένα ειρη­νικό μέλλον. Αφιερώνω τον αερολιμένα αυτόν στην υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης».

Ενώ ακόμα μιλούσε, ακούστηκαν οι πρώ­τοι πυροβολισμοί την αυγή της 25ης Ιου­νίου στην Άπω Ανατολή, καθώς τα κομ­μουνιστικά στρατεύματα της Βορείου Κορέας περνούσαν τον 38ο παράλληλο. Η Δημο­κρατία της Νοτίου Κορέας δεχόταν μια εισ­βολή σε μεγάλη κλίμακα.

Τα νέα ξάφνιασαν τον Αμερικανικό λαό. Είχαν συμβεί κι’ άλλα δυσάρεστα γεγονότα στα προηγούμενα πέντε χρόνια, κανένα ό­μως δεν είχε πικράνει προσωπικώς τον Α­μερικανικό λαό, όσο η υπόθεση της Κορέας: Το 1948, όταν τα Σοβιέτ έκαναν τον αποκλεισμό του Βερολίνου, η ένταση στις Ηνω­μένες Πολιτείες είχε φθάσει στο κατακόρυφο. Ύστερα όμως από την επιτυχή λειτουργία του περίφημου αεροπορικού διαδρόμου του Βερολίνου και, τελικά, την άρση του αποκλεισμού τον Μάιο του 1949, η χώρα ανάπνευσε με ανακούφιση. Η Ινδονησία και η Ολλανδία πολέμησαν επί τέσσαρα χρό­νια, ώσπου, το 1949, η Ινδονησία έγινε ανεξάρτητο έθνος. Στην Μπούρμα, τα κυβερνη­τικά στρατεύματα πολέμησαν εναντίον των κομμουνιστών. Οι Άραβες και οι Ισραηλίτες εξακολουθούσαν τις αψιμαχίες, μ’ όλο που τα Ηνωμένα Έθνη είχαν διαχωρίσει την αμφισβητούμενη περιοχή και το Ισραήλ είχε αναγνωρισθεί επίσημα ως κράτος. Οι Κινέ­ζοι κομμουνιστές σάρωσαν τους εθνικόφρονες από την ηπειρωτική Κίνα, τους ανάγκασαν να καταφύγουν στη νήσο Φορμόζα και η Κινέζικη Κομμουνιστική Κυβέρνηση πέτυχε ν’ αναγνωρισθεί από πολλά κράτη. Οι Ινδίες και το Πακιστάν πολεμούσαν στό Κασμίρ, μ’ όλο που δεν είχαν κηρύξει πόλεμο. Με όλα αυτά, η ειρήνη, το τόσο πολύτιμο αυτό αγαθό, φαινόταν πως θα διατηρηθεί. Στις 25 Ιουνίου όμως η ειρήνη δέχτηκε καινούργιο πλήγμα.

Η υπόθεση της Κορέας ήταν διαφορετική, γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν αναλάβει υποχρεώσεις απέναντι της. Η Κορέα εί­χε προσαρτηθεί στην Ιαπωνία το 1910, η διάσκεψη όμως του Καΐρου, το 1945, μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Κίνας, διακήρυξε «την απόφαση της να αποδώσει ελευθερία και ανεξαρτησία στην Κορέα, την κατάλληλη στιγμή». Η πρόθεση αυτή επιβεβαιώθηκε ξανά στη διάσκεψη του Πότσθαμ, το 1945, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Ρωσία, σε μια συμφωνία που διελάμβανε πως «οι όροι της διακηρύξεως του Καΐρου θα εκτελούντο».

Κατά την εποχή της παραδόσεως της Ιαπωνίας, καθορίστηκε ο 38ος παράλληλος σαν το σημείο μέχρι το οποίο θα μπορού­σαν να προχωρήσουν οι Ρώσοι από τον Βορρά και οι Αμερικανοί από το Νότο για να δεχθούν την παράδοση των Ιαπώνων. Δεν υπήρχε καμιά πρόθεση να γίνει ο 38ος παράλληλος μια γραμμή διαχωρισμού μεταξύ της Βορείου και της Νοτίου Κορέας. Όπως εξελίχθηκαν όμως τα γεγονότα, η Ρωσία αντέδρασε συστηματικά στην προσπάθεια για την ενοποίηση της χώρας.

Σύμφωνα με μια απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, το 1948 έγιναν εκλογές στη Βό­ρεια και στη Νότια Κορέα, που αποσκοπούσαν στην εγκαθίδρυση μιας ενιαίας Κυβερνήσεως. Τα Σοβιέτ όμως δεν επέτρεψαν σε μια Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών να παρακολουθήσει τις εκλογές στη Βόρειο Κορέα. Έτσι, ενώ οργανώθηκε η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Νοτίου Κορέας με πρωτεύουσα τη Σεούλ και αναγνωρίστηκε επίσημα από τα Ηνωμένα Έθνη ως η νό­μιμη κυβέρνηση, τα Σοβιέτ και πάλι περιφρόνησαν τα Ηνωμένα Έθνη εγκαθιστώντας μια ψευδοκυβέρνηση στη Βόρεια Κορέα, που την αποκάλεσαν Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας. Στο τέλος, η Νότιος Κορέα δέχτηκε την απρόκλητη επίθεση των κομμουνιστών Βορειοκορεατών. Η Νότιος Κορέα είχε απόλυτη ανάγκη εξωτερικής βοήθειας για να αντιταχθεί αποτελεσματικά στην εισβολή.

Τον προηγούμενο χρόνο, η βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών προς τις χώρες που είχαν ανάγκη, είχε λάβει μεγάλη έκταση και τα αποτελέσματά της ήταν εξαίρετα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να εκτελέσουν το έργο που είχαν αναλάβει και που αποσκοπούσε να κάνει τη Δυτική Ευρώπη οικο­νομικά εύρωστη και πολιτικά ελεύθερη, πα­ραχώρησαν περισσότερα από 2 δισεκα­τομμύρια δολάρια για την Ευρωπαϊκή ανόρθωση μεταξύ του Ιουνίου του 1945 και του Απριλίου του 1949. Τον Ιούνιο του 1950, ό­ταν άρχισε ο πόλεμος της Κορέας, το συν­ολικό αυτό ποσό είχε φθάσει τα 6 δισ­εκατομμύρια δολάρια. Το αποτέλεσμα ήταν πως η βιομηχανική παραγωγή στο Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Δυτική Γερμανία και την Ολ­λανδία είχε αυξηθεί κατά 30% περίπου από την προπολεμική παραγωγή.

Η Αμερικανική βοήθεια προς την Ελ­λάδα και την Τουρκία έφθασε τα 342 εκατομμύρια δολάρια. Η Αμερικανική Απο­στολή Βοηθείας προς την Ελλάδα (A.M.A.G.) είχε αρχίσει το έργο της το 1947, όταν η χώρα αγωνιζόταν ακόμα εναντίον των κομμουνιστοσυμμοριτών. Ένα χρόνο αργότερα, έφθασε στην Ελλάδα η Αποστολή του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας (Econo­mic Cooperation Administration Mission to Greece) και ανάλαβε το έργο της οικονο­μικής βοήθειας. Τον Ιούνιο του 1950, οι κομμουνιστοσυμμορίτες είχαν εκδιωχθεί από την Ελλάδα και η χώρα αυτή, μαζί με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες που λάβαιναν Α­μερικανική βοήθεια, άρχισε να δείχνει απτά σημάδια προόδου και να προσβλέπει προς ένα ειρηνικό και οικονομικά άνετο μέλλον.

Για την ενίσχυση της στρατιωτικής δυνάμεως και για την ασφάλεια της Δυτικής Ευρώπης, σχηματίστηκε η Οργάνωση του Βό­ρειό- Ατλαντικού Συμφώνου (Ν.Α.Τ.Ο.) και τον Ιούλιο του 1949, οι Ηνωμένες Πολιτεί­ες, ο Καναδάς και δέκα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη έγιναν μέλη του. Τα μέλη της Οργανώσεως του Βόρειό-Ατλαντικού Συμφώ­νου ανάλαβαν την υποχρέωση να σπεύσουν να βοηθήσουν οποιοδήποτε μέλος, σε περίπτωση που θα δεχόταν εχθρική επίθεση. Κάθε μέλος, ακόμα, υποχρεώθηκε να αναλάβει ένα μέρος από το βάρος της κοινής άμυ­νας του Οργανισμού. Στις Ηνωμένες Πο­λιτείες έπεσε το βάρος να προμηθεύσει το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας, ένα μέρος της οποίας ήταν ο οπλισμός και άλλο οι πρώτες ύλες, οι απαραίτητες για την κατασκευή πολεμοφοδίων. Για να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι του Ν.Α.Τ.Ο. και για να δώσουν στρατιωτική βοήθεια σ’ άλ­λες περιοχές, οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεσαν ένα ποσόν περισσότερο από 1 δισεκατομμύρια δολάρια.

Τα αμυντικά σχέδια των Ηνωμένων Πο­λιτειών ακολούθησαν μια κάπως διαφορετική κατεύθυνση, γιατί τα έξοδα της κυβερνήσεως προκάλεσαν δημόσια ανησυχία. Η Ε­πιτροπή Χούβερ, που διορίστηκε το 1947 για να εποπτεύει τον Εκτελεστικό Κλάδο του Κράτους και να προτείνει μέτρα για την αύξηση της αποδοτικότητας και της οικονομίας των διαφόρων υπουργείων, είχε υποβάλλει την έκθεση της. Αποτέλεσμα της εκθέσεως αυτής ήταν η ενοποίηση των ένοπλων δυ­νάμεων σ’ ένα κοινό Υπουργείο Αμύνης. Για τον κάθε κλάδο των ένοπλων δυνάμεων διορίστηκε ένας αρχηγός επιτελείου. Ο Στρατηγός Όμαρ Μπράντλεϋ (Bradley) διο­ρίστηκε Αρχηγός του Μικτού Επιτελείου

Για να γίνουν ακόμα περισσότερες οικονομίες, διακόπηκε η κατασκευή ενός καινούργιου αεροπλανοφόρου των 65.000 τόνων και παροπλίστηκαν 35 πολεμικά πλοία. Ο Υπουργός της Αμύνης διέταξε ακόμα την απόλυση 135.000 ιδιωτών στρατιωτικών υπαλλήλων και την αποστρατεία 12.000 εφέδρων αξιωματικών από την ενεργό υπηρεσία. Τέ­λος, 51 ιδρύματα του Στρατού, του Ναυτι­κού και της Αεροπορίας, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο εξωτερικό, διατάχθηκαν να κλείσουν. Οι οικονομίες που πραγματοποιήθηκαν με τα μέτρα αυτά υπολογίστηκαν σε 200 εκατομμύρια δολάρια για τον προϋπολογισμό του οικονομικού έτους 1949 – 1950 και σε 500 εκατομμύρια δολάρια για κάθε επόμενο χρόνο.

Οικονομίες εφαρμόστηκαν και σ’ άλλα υπουργεία και, τον Νοέμβριο του 1949, 20% από τις μεταρρυθμίσεις που πρότεινε η Επι­τροπή Χούβερ έγιναν δεκτές με αποτέλεσμα περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο δολάρια ετήσιες οικονομίες.

Όλες αυτές οι οικονομίες όμως δεν ήταν αρκετές για να καλύψουν τα τεράστια ποσά που ξόδευαν οι Ηνωμένες Πολιτείες για να βοηθήσουν άλλες χώρες. Ο προϋπο­λογισμός 1949 – 1950, που παρουσίασε ο Πρό­εδρος Τρούμαν στο Κογκρέσσο τον Ιανουά­ριο του 1949, ήταν ο μεγαλύτερος στην Ιστορία της χώρας σε ειρηνική περίοδο—42 δισεκατομμύρια δολάρια περίπου—και υπολογίστηκε πως τα έξοδα θά ξεπερνούσαν τα έσοδα σχεδόν κατά ένα δισεκατομμύριο δολάρια.

Ο Αμερικανικός λαός πριν από τον πό­λεμο της Κορέας, είχε να σκεφθεί πολλά εκτός από το πρόγραμμα εξωτερικής βοή­θειας. Ένα πρόβλημα ήταν ο πληθωρισμός. Προσπάθειες καταβάλλονταν για την ακύρωση του ενοικιοστασίου που εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η έλλειψη στέγης ήταν ένα σημαντικό πρόβλημα. Για να διευκολυνθεί η εξεύρεση στέγης, ψηφί­στηκε ένας νόμος που εξουσιοδοτούσε την κατασκευή 810.000 κατοικιών μικρού ενοικίου μέσα σε μια περίοδο έξη χρόνων. Ο ίδιος νόμος παραχωρούσε ένα δισεκατομμύριο δολάρια για τη βελτίωση της στέγης στις φτωχοσυνοικίες και 250 εκατομμύρια δολά­ρια ως δάνεια για τη βελτίωση των αγροκτημάτων.

Άλλα κοινωνικά μέτρα ρύθμιζαν τα εισοδήματα του λαού και τα κέρδη των εργοδοτών. Η κατώτερη κλίμακα ημερομισθί­ων αυξήθηκε από 40 σέντσια την ώρα σε 75 σέντσια. Έτσι αυξήθηκε το ημερομίσθιο σε περισσότερους από ένα εκατομμύριο εργάτες. Ακόμα έγινε εισήγηση στο Κογκρέσσο για ένα νέο Νόμο Κοινωνικής Προνοίας που υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 1950, και που εξυπηρετούσε και άλλα δέκα εκατομμύρια άτομα. Για την ανέγερση δημοσίων νοσοκομείων αποφασίστηκε η ετήσια επιχορήγηση 150 εκατομμυρίων δολαρίων επί πέντε χρόνια.

Η κομμουνιστική δραστηριότητα στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών προκαλούσε ανωμαλίες. Τον Ιανουάριο του 1949 άρχισε η δίκη ένδεκα κομμουνιστών ηγετών με την κατηγορία πως σχεδίαζαν την ανατροπή της κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πο­λιτειών. Στη δίκη αυτή, που κράτησε εννέα μήνες, όλοι οι κατηγορούμενοι αποδείχτηκαν ένοχοι και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση και σε πρόστιμο 10.000 δολαρίων. Το Μάρ­τιο, μια νέα γυναίκα, κυβερνητική υπάλληλος, και ένας Ρώσος μηχανικός στην υπη­ρεσία των Ηνωμένων Εθνών συνελήφθησαν με την κατηγορία της κατασκοπείας. Και οι δυο βρέθηκαν ένοχοι. Αργότερα έγινε η σύλληψη τεσσάρων άλλων προσώπων, υστέρα από την υπόθεση του Βρετανού ατομικού επιστήμονος, του καθηγητού Φουκς (Fuchs).

’Απ’ όλες, όμως, τις χώρες του σιδηρού παραπετάσματος υπήρχαν ενδείξεις πως οι λαοί δεν συμφωνούσαν με τους Σοβιετικούς ηγέτες τους. Χαρακτηριστική είναι η ρήξη μεταξύ του Στρατάρχη Τίτο της Γιουγκοσλαυΐας και του Κρεμλίνου, τον Απρίλιο του 1949. Χρειάστηκαν σχεδόν τέσσερις μήνες για ν’ αντιληφθεί η Ρωσία πως η Γιουγκοσλαυια δεν την λογάριαζε καθόλου. Τον Αύγουστο, η Σοβιετική Ένωση ανακάλεσε τον πρεσβευτή της από τπ Βελιγράδι και κατηγόρησε τον Τίτο ως εχθρό των Σοβιέτ. Τρεις μήνες αργότερα, η Κομινφόρμ έδωσε διαταγή στούς κομμουνιστές της Γιουγκοσλαυίας να δράσουν εναντίον του Τίτο.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ

Έτσι διαγραφόταν η διεθνής κατάστασης, όταν έφθασαν τα νέα για την Κορέα… Τα Ηνωμένα Έθνη έδρασαν αμέσως. Μια σύσκεψη ανάγκης του Συμβουλίου Ασφαλεί­ας διακήρυξε πως η εισβολή στην Κορέα ήταν πλήγμα για την ειρήνη. Ζητήθηκε ά­μεση κατάπαυση των εχθροπραξιών και σύμπτυξη των στρατευμάτων της Βορείου Κορέ­ας στον 38ο παράλληλο. Έγινε πρόταση στη Σοβιετική Ένωση να χρησιμοποιήσει την επιρροή της για ν’ αποσυρθούν τα Βορειοκορεατικά στρατεύματα. Τα Σοβιέτ απάντησαν πως τον πόλεμο τον προκάλεσε η Νό­τιος Κορέα, που είχε πρώτη επιτεθεί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες κινήθηκαν αμέ­σως ύστερα από την έκκληση για βοήθεια της Νοτίου Κορέας. Ο στρατηγός Μακ Άρθουρ έλαβε διαταγή να επισπεύσει την αποστολή στρατιωτικών εφοδίων, δεν υπήρχαν όμως Αμερικανικά στρατεύματα στην Κορέα στις 25 Ιουνίου του 1950. Γι’ αυτό ο Πρόε­δρος Τρούμαν διέταξε τις αεροπορικές και τις ναυτικές δυνάμεις στην περιοχή της Άπω Ανατολής να δράσουν. Σύμφωνα με μια αίτηση των Ηνωμένων Εθνών, άλλα μέ­λη άρχισαν να στέλνουν στρατεύματα στην Κορέα και το Συμβούλιο Ασφαλείας ζήτησε από τον Πρόεδρο Τρούμαν να διορίσει ένα διοικητή για τα στρατεύματα αυτά. Διοικη­τής διορίστηκε ο στρατηγός Μακ Άρθουρ και στις 7 Ιουλίου του 1950, η σημαία των Ηνωμένων Εθνών κυμάτιζε πάνω σε πεδίο μάχης για πρώτη φορά.

Κατά τις 83 πρώτες μέρες, τα στρατεύ­ματα των Ηνωμένων Εθνών τηρούσαν αμυντική στάση και υποχωρούσαν. Τελικά, περιορίστηκαν σε μια μικρή περιοχή, 48 μόνο χιλιόμετρα από το λιμάνι ανεφοδιασμού του Πουσάν. Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1950, τα στρατεύματα των Ηνωμένων Εθνών ανάλαβαν την αντεπίθεση και κατά το τέλος Νοεμβρίου έφθασαν στα σύνορα της Μαντσουρίας. Στο σημείο αυτό δέχτηκαν την επίθεση 200.000 Κινέζων κομμουνιστών και ο στρατηγός Μακ Άρθουρ ανάφερε πως «έ­νας εντελώς νέος πόλεμος άρχιζε έτσι». Το Δεκέμβριο, η Ρωσία πρόβαλε το βέτο σε ένα ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας που προσκαλούσε τους Κινέζους κομμουνιστές να αποσύρουν τα στρατεύματά τους.

Στις αρχές του 1951, οι δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών απωθήθηκαν πάλι και η Σεούλ, η πρωτεύουσα της Νοτίου Κορέας, έπεσε στα χέρια των κομμουνιστών. Ύστε­ρα από μερικές μάχες, τα Ηνωμένα Έθνη ξαναγύρισαν στη Σεούλ, προχώρησαν και πέρασαν τον 38ο παράλληλο και κατά το τέλος Μαρτίου, ο στρατηγός Μακ Άρθουρ ανάγγειλε πως η Νότιος Κορέα είχε «ουσιαστικά εκκαθαριστή» από τις κομμουνιστι­κές δυνάμεις. Οι κομμουνιστές όμως απόρριψαν μια πρόταση για την κατάπαυση του πυράς.

Τον Απρίλιο, ο στρατηγός Μακ Άρθουρ αντικαταστάθηκε από το στρατηγό Ρίτζγουαιη (Ridgeway), γιατί διαφωνούσε με την κυβερνητική πολιτική σχετικά με την διεξα­γωγή του πολέμου στην Κορέα. Τη θέση του Ρίτζγουαιη στη διοίκηση της 8ης Στρατιάς την πήρε ο στρατηγός Βαν Φλήτ (Van Fleet).

Στο μεταξύ, μερικά βορειοκορεατικά έγ­γραφα, που έπεσαν στα χέρια των συμμά­χων, αποκάλυπταν τις επιθετικές προθέσεις των κομμουνιστών. Αεριωθούμενα αεροπλάνα Ρωσικής κατασκευής είχαν καταρριφθεί και είχαν επισημανθεί Ρωσικά άρματα μά­χης. Η πρώτη όμως επέτειος της εισβολής βρήκε τη σημαία των Ηνωμένων Εθνών να κυματίζει πέρα από τον 38ο παράλληλο και τη φορά αυτή η Σοβιετική Ένωση πρότεινε διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Οι διαπραγματεύσεις για την ανακωχή άρχισαν τον Ιούλιο, διακόπηκαν κατά το τέλος Αυγούστου από τους κομμουνιστές και δεν επαναλήφθηκαν μέχρι το τέλος Οκτωβρίου.

Ο πόλεμος της Κορέας ήταν ένα γερό κτύπημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και μέσα σ’ έξη μήνες, η Αμερικανική ζωή πα­ρουσίασε μια σημαντική αλλαγή. Γρήγορα ψηφίστηκε ένας νόμος για την αύξηση των ένοπλων δυνάμεων και ο νόμος υποχρεωτικής θητείας παρατάθηκε επί ένα χρόνο ακόμα. Ο στρατός κάλεσε 62.000 αποστρατευθέντες εφέδρους για υπηρεσία 21 μηνών.

Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΕΙ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Τζώρτζ Μάρσαλλ, ο δημιουργός του ομώνυμου σχεδίου, που είχε παραιτηθεί από Υ­πουργός των Εξωτερικών το 1949, διορίστηκε Υπουργός Εθνικής Αμύνης και για βοηθό Υπουργού διάλεξε μια γυναίκα, την κυρία Άννα Ρόζενρπεργκ, μια πολύ γνωστή σύμβουλο στις σχέσεις εργασίας και δημο­σίου. Σύμφωνα με μια αίτηση του Υπουργού Μάρσαλλ, το Κογκρέσσο υποβίβασε την στρατεύσιμη ηλικία για κληρωτούς στα 18 χρόνια και έθεσε τις βάσεις για ένα γενικό πρόγραμμα στρατιωτικής εκπαιδεύσεως … κάτι για το οποίο, μέχρι τότε, ο Αμερικανικός λαός είχε αντιδράσει.

Στο μεταξύ, τα σχέδια για την άμυνα της βορειοατλαντικής κοινότητας προωθή­θηκαν. Ο στρατηγός Ντουάϊτ Άϊζενχάουερ διορίστηκε Ανώτατος Διοικητής στην Ευρώπη και την άνοιξη του 1951 οι Ηνωμένες Πολιτείες εισηγήθηκαν την εισδοχή της Ελ­λάδας και της Τουρκίας στον Οργανισμό Βόρειό – Ατλαντικού Συμφώνου. Η πρόταση έγινε δεκτή από το Συμβούλιο του Ν.Α.Τ.Ο. το Σεπτέμβριο, κι’ έτσι οι δύο αυτές χώρες έγιναν μέλη του. Τον Οκτώβριο, οι Ηνωμένες Πολιτείες συμπλήρωσαν τις έξη μεραρχίες τους για τον Ευρωπαϊκό στρατό και το Νοέμβριο, η Σχολή Αμύνης του Ν.Α.Τ.Ο. άνοιξε στη Γαλλία για την εκπαίδευση αξιωματικών όλων των κρατών μελών για τις διεθνείς διοικήσεις.

Παρ’ όλες όμως τις αυξημένες στρατιω­τικές προπαρασκευές, οι Ηνωμένες Πολι­τείες δεν σταμάτησαν να βοηθούν άλλες χώρες. Αντίθετα, μελέτησαν την επέκταση της βοήθειας. Για την Γιουγκοσλαυΐα διατέθηκαν 38 εκατομμύρια δολάρια για τρόφι­μα, για τις Ινδίες 2 εκατομμύρια τόνοι σι­τάρι. Το πιο σημαντικό μέτρο όμως προς την κατεύθυνση αυτή ήταν το Πρόγραμμα Αμοιβαίας Ασφαλείας (Mutual Security Program) που πρόβλεπε τη στρατιωτική και την οικονομική βοήθεια προς τα άλλα ελεύθερα έθνη. Ο Πρόεδρος Τρούμαν πρότεινε το πρόγραμμα Αμοιβαίας Ασφαλείας το Μάιο του 1951, επειδή έβλεπε πως το τετραετές σχέδιο Μάρσαλλ πλησίαζε προς το τέλος του. Το πρόγραμμα αυτό ψηφίστη­κε τον Οκτώβριο του 1951 και πρόβλεπε περισσότερο από πέντε δισεκατομμύρια δολ­άρια για την στρατιωτική βοήθεια και πε­ρισσότερο από ένα δισεκατομμύριο για την οικονομική βοήθεια. Ο Άβερελ Χάριμαν διορίστηκε επικεφαλής του νέου οργανισμού που στις 30 Δεκεμβρίου του 1951 αντικατέστησε τον Οργανισμό Οικονομικής Συνερ­γασίας.

Για τη συνέχιση της αναπτύξεως εθνικής και διεθνούς στρατιωτικής και οικονομικής αμύνης, ο Αμερικανικός λαός αναγκάστηκε να «ψάξει βαθειά μέσα στις τσέπες του». Το φθινόπωρο του 1950, έγινε αύξηση 20% στο φόρο εισοδήματος. Κατά τη διάρκεια του επόμενου χρόνου οι φόροι αυξήθηκαν κατά 11% ακόμη. Μ’ όλο που τα μέτρα αυτά ήταν τόσο δαπανηρά, οι Αμερικανοί πίστευαν πως άξιζαν τον κόπο. Η βιομηχα­νική παραγωγή της Δυτικής Ευρώπης αυξήθηκε κατά 15% τουλάχιστο από αυτή του προηγουμένου έτους. Η στρατιωτική παρα­γωγή διπλασιάστηκε. Η γεωργική παραγω­γή ξεπέρασε κατά 9% την προπολεμική. Ακόμα, υπήρχαν αρκετές ενδείξεις πως δημιουργήθηκαν σχισμές στό παραπέτασμα από όπου μπορούσαν να διαρρεύσουν πληροφορίες για την αντίθεση μεταξύ της έξω και της μέσα ζωής. Το φθινόπωρο του 1950 τρία μέλη της Πολωνικής Πρεσβείας στην Ουάσιγκτων παραιτήθηκαν και ζήτησαν ά­συλο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τρεις ακόμα παραιτήσεις ακολούθησαν σύντομα από την ίδια πρεσβεία. Τον Φεβρουάριο του 1951, 13 Ιταλοί κομμουνιστές ηγέτες παραιτήθηκαν από το κόμμα, δείχνοντας έτσι πως δεν δέχονταν να θέσουν το Κρεμλίνο πιο πάνω από την ίδια την πατρίδα τους. Αργότερα, τον ίδιο χρόνο, ο Τσέχος πρεσ­βευτής στις Ινδίες παραιτήθηκε, δηλώνοντας πως οι κομμουνιστές πρόδιδαν την πα­τρίδα του. Τέλος, το καλοκαίρι, περισσότε­ροι από 4.000 νέοι της Οργανώσεως Κομ­μουνιστικής Νεολαίας που είχαν μαζευτεί στο Ανατολικό Βερολίνο για ένα συνέ­δριο, ζήτησαν άσυλο στο Δυτικό Βερολίνο.

Σε διάφορα σημεία της υδρογείου, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να οργανώνουν μια διπλωματική και αμυντική αλυσίδα. Τα Ηνωμένα Έθνη ακύρωσαν την απαγόρευση της επίσημης εκπροσωπήσεως ενός κράτους στην Ισπανία και διορίστηκε πρεσβευτής στη χώρα αυτή. Με τον γειτονικό Καναδά υπογράφηκε μια συμφωνία οικονομικής συν­εργασίας. Στους κατοίκους της νήσου Γκουάμ (Guam) στον Ειρηνικό, δόθηκε η Αμερι­κανική υπηκοότητα και περιορισμένη αυτοδιοίκηση. Το Σεπτέμβριο του 1951, ύστερα από διαπραγματεύσεις εννέα μηνών και πα­ρά την συνεχή αντίδραση της Σοβιετικής Ενώσεως, υπογράφηκε η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιαπωνία. Αμέσως κατόπιν, οι Ηνω­μένες Πολιτείες και η Ιαπωνία υπόγραψαν μια συνθήκη αμοιβαίας ασφαλείας. Μια αμυν­τική συνθήκη υπογράφηκε επίσης με τις Φι­λιππίνες και μια τριμερής συνθήκη ασφαλείας με την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.

Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Ε­θνών συνήλθε στο Παρίσι, το Νοέμβριο του 1951. Την παραμονή της διασκέψεως, ο Πρόεδρος Τρούμαν, σε μια ραδιοφωνική ομιλία του προς το Έθνος, ζήτησε από τη Συνέλευση να ψηφίσει ένα σχέδιο περιορι­σμού των εξοπλισμών, για να αποδεσμευθούν δυνάμεις και μέσα για την καταπολέμηση της πείνας, της αρρώστιας και της αδικίας. Ένα τέτοιο σχέδιο συνέταξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία. Σε μια από τις πρώτες συνό­δους της Συνελεύσεως, ο Υπουργός των Εξωτερικών Άτσεσον παρουσίασε το σχέδιο αυτό. Στην περίπτωση αυτή αντιτάχθηκε ο Υπουργός των Εξωτερικών Βισίνσκυ, που αντιπροσώπευε τη Ρωσία. Για τη ραδιοφωνική ομιλία του Προέδρου Τρούμαν ο Βισίνσκυ είπε: «Χτες τη νύχτα δεν μπόρεσα να κοι­μηθώ σχεδόν καθόλου, γιατί είχα διαβάσει αυτή την ομιλία. Δεν μπορούσα να κοιμη­θώ, γιατί γελούσα τόσο πολύ».

Τα γέλια του Βισίνσκυ δεν βρήκαν απήχηση στην πλειονότητα των Μελών των Η­νωμένων Εθνών. Ύστερα από μια ψηφοφο­ρία 44 κατά 5 (οι πέντε ψήφοι του Σοβιετι­κού μπλόκ), το σχέδιο περιορισμού των εξοπλισμών έγινε δεκτό από την Πολιτική Επιτροπή της Γενικής Συνελεύσεως. Κι ό­μως, από τη στιγμή ακόμα που τα Μέλη της Συνελεύσεως ψήφιζαν, ήξεραν πως το σχέ­διο ήταν καταδικασμένο ως την ημέρα που η δύναμη και η σταθερότητα του Ελεύθερου Κόσμου θα μετέβαλλε τη σκέψη και τα αι­σθήματα των ηγετών του Κρεμλίνου.

Χρονολόγιο Ιστορικών Γεγονότων (1945 – 1951)

• 1945: Διασκάψεις στο Κάιρο – Αποφασίζεται η μελλοντική ανεξαρτησία της Κορέας.

• 1947: Έναρξη της Αμερικανικής Αποστολής Βοήθειας προς την Ελλάδα (A.M.A.G.) κατά τη διάρκεια του εμφυλίου.

• 1948: Αποκλεισμός του Βερολίνου από τα Σοβιέτ – Η ένταση του Ψυχρού Πολέμου κορυφώνεται.

• 4 Απριλίου 1949: Ίδρυση του Ν.Α.Τ.Ο. για την κοινή άμυνα της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.

• Μάιος 1949: Άρση του αποκλεισμού του Βερολίνου μετά την επιτυχή αερογέφυρα των συμμάχων.

• 25 Ιουνίου 1950: Εισβολή της Βόρειας Κορέας στη Νότια Κορέα – Έναρξη του Πολέμου της Κορέας.

• 7 Ιουλίου 1950: Η σημαία των Ηνωμένων Εθνών κυματίζει για πρώτη φορά σε πεδίο μάχης.

• Σεπτέμβριος 1950: Αντεπίθεση των δυνάμεων του Ο.Η.Ε. και απόβαση στην Ιντσόν (αναφέρεται ως αντεπίθεση 83 ημέρες μετά την εισβολή).

• Απρίλιος 1951: Ο Στρατηγός Μακ Άρθουρ αντικαθίσταται από τον Στρατηγό Ρίτζγουαιη λόγω διαφωνιών στην τακτική.

• Μάιος 1951: Ο Πρόεδρος Τρούμαν εισηγείται το Πρόγραμμα Αμοιβαίας Ασφαλείας (Mutual Security Program).

• Σεπτέμβριος 1951: Υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης με την Ιαπωνία και αποδοχή της εισδοχής της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ.

• Νοέμβριος 1951: Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. στο Παρίσι και πρόταση για περιορισμό των εξοπλισμών.
    

Το κείμενο και η φωτογραφία αντλήθηκαν από ένα παλιό βιβλίο με τίτλο: Σύντομη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου. Εκδόσεις της Αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών  Αθήνα .