Το διπλωμένο αμαξίδιο διήγημα

Το διπλωμένο αμαξίδιο και το ψηλό σκαλοπάτι

 Εν μέσω lockdown

Ήταν Σεπτέμβρης του 2020. Κανόνισα από νωρίς να πάω. Κατά τις 21:00, να έχει πέσει το σκοτάδι, ανέβηκα το ψηλό σκαλοπάτι της εισόδου σπρώχνοντας ταυτόχρονα την ξύλινη πόρτα. Όλα ήταν κόκκινα: η ατμόσφαιρα, η μυρωδιά και τα φώτα, που ήταν χαμηλωμένα τόσο όσο. Φόρεσα την μάσκα μου και προχώρησα.

Η καρέκλα που έλειπε

Στο σαλονάκι αριστερά υπήρχαν τρεις καρέκλες για την ολιγόλεπτη παραμονή των πελατών. Μία καρέκλα όμως έλειπε και στη θέση της υπήρχε ένα αναπηρικό αμαξίδιο διπλωμένο. Ένας σκουρόχρωμος νεαρός περίμενε στις δύο αντικριστές καρέκλες. Η γηραιά κυρία, με παρότρυνε να καθίσω και μου είπε το όνομα της οικοδέσποινας.

Η αναμονή

«Κάτι παράξενο γίνεται εδώ», σκέφτηκα και κάθισα στην καρέκλα δίπλα από το διπλωμένο αμαξίδιο. Τα λεπτά περνούσαν αργά. Άντρες έμπαιναν, ρωτούσαν και έφευγαν. Σε λίγο περιμέναμε τρεις πελάτες.

Ο βοηθός 

Αφού είχε περάσει πάνω από μισή ώρα στωικής υπομονής, ομιλίες ακούστηκαν μέσα από το διπλανό δωμάτιο. Σχεδόν αμέσως μπήκε στον χώρο ένας γεροδεμένος νεαρός, γύρω στα 25. «Τι δουλειά έχει εδώ ένας τέτοιος άντρας;» βιάστηκα να αναρωτηθώ. Πήγε αμέσως στο διπλωμένο αναπηρικό αμαξίδιο, το πήρε και το άνοιξε έξω από την πόρτα με το ψηλό σκαλοπάτι.

Η “αποκάλυψη” 

Μία γυναίκα, με φωνή όλο σκέρτσο και νάζι, μας καλωσόρισε και μπήκε σε ένα ιδιαίτερο δωματιάκι να ετοιμαστεί. Η πόρτα ανοίγει ξανά και μπαίνει ο προηγούμενος νεαρός. Κρατούσε δύο πατερίτσες και με γρήγορα βήματα μπήκε στο δωμάτιο.

Η έξοδος 

Σε δύο λεπτά, στον στενό διάδρομο, προσπαθούσε να περπατήσει με τις πατερίτσες ένας επίσης νέος άντρας, υποβασταζόμενος από τον πρώτο. Με πολύ κόπο κατάφερε να κατέβει το ψηλό σκαλοπάτι και να καθίσει στο αναπηρικό αμαξίδιο. Αμέσως ο συνοδός του έσπρωξε το «καρότσι» και η πόρτα έκλεισε πίσω του.

Εγώ έμεινα λίγο ακόμη στον χώρο, περιμένοντας τη σειρά μου. Όμως είχα συγκλονιστεί και σκεφτόμουν το γεγονός του οποίου έγινα μάρτυρας. Η ώρα είχε πάει 22:30 και αποφάσισα να φύγω.