Γιατί οι γάτες θεωρούνται ευλογημένα ζώα
Υπηρεσία του ipy.gr
Ορίστε γιατί οι γάτες θεωρούνται ευλογημένα ζώα
Οι γάτες έχουν μάθει να συμβιώνουν με τους ανθρώπους και να κερδίζουν την αποδοχή τους. Τους πρόσφεραν μια εξυπηρέτηση και, με αυτό το αντάλλαγμα, εξασφάλιζαν την ανοχή τους και έβρισκαν εύκολα την τροφή που χρειάζονταν.
Η εξυπηρέτηση που πρόσφεραν οι γάτες στους ανθρώπους ήταν ότι περιόριζαν τον αριθμό των τρωκτικών. Γιατί όπου υπήρχαν ανθρώπινοι οικισμοί, έκαναν την εμφάνισή τους και αυτοί οι παρείσακτοι και ανεπιθύμητοι συγκάτοικοι.
Οι γάτες λοιπόν, έμεναν κοντά στους ανθρώπους και για έναν ακόμη λόγο, καθαρά από συμφέρον, θα λέγαμε σήμερα. Είναι πολύ πιο εύκολο για μια γάτα να βρει και να πιάσει ένα ποντίκι μέσα σε μια αποθήκη παρά στο δάσος.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, οι άνθρωποι δεν είχαν πολλούς τρόπους να προφυλάξουν τα σπίτια τους από τις ζημιές που προκαλούσαν τα τρωκτικά. Γι’ αυτό είχαν τις γάτες από κοντά.
Έτσι, σιγά σιγά, από γενιά σε γενιά, η γάτα καθιερώθηκε ως ένα καλό και αποδεκτό κατοικίδιο. Πώς όμως πέρασε στη συνείδηση των ανθρώπων και ως ευλογημένο ζώο; Υπήρχε ήδη μια βάση γι’ αυτό, η καθαριότητα της γάτας, που αφιερώνει μεγάλο μέρος του χρόνου της στο να καθαρίζεται. Αυτό, όμως, από μόνο του δεν αρκεί.
Οι γάτες βοηθούσαν να μένει καθαρό το σπίτι, αφού έτρωγαν ή έδιωχναν τα βλαβερά τρωκτικά. Έπρεπε, λοιπόν, να τις προστατεύουν. Από ποιον; Μα από τα ίδια τους τα παιδιά.
Ήταν και παραμένει συχνό φαινόμενο τα μικρά γατάκια, που από τη φύση τους είναι ευάλωτα, να βασανίζονται από παιδιά, άλλοτε σκόπιμα κι άλλοτε χωρίς εκείνα να καταλαβαίνουν τι κάνουν. Μια μέρα, μια γάτα είχε γεννήσει στην αποθήκη του σπιτιού μας. Εμείς είχαμε βγάλει τα κατσουλάκια, όπως τα λέμε ακόμα στην Κρήτη, έξω από τη φωλιά τους, χωρίς να νοιαστούμε που έπρεπε να τα αφήσουμε εκεί για να τα θηλάσει η μάνα τους.
Η γιαγιά μου μάς είπε να τα αφήσουμε στη φωλιά τους, γιατί δεν κάνει να πειράζουμε τις γάτες, αφού είναι ευλογημένα ζώα.
«Γιατί είναι ευλογημένες; Πώς έγινε αυτό;» τη ρωτήσαμε.
«Καθίστε να σας πω», μας είπε.
Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μακρινό χωριό, ζούσε ένας παπάς. Μια μέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, άφησε για λίγο το Άγιο Δισκοπότηρο ξεσκέπαστο μέσα στο Ιερό. Είχε πάει να βγάλει έξω μια γάτα που είχε τρυπώσει στην εκκλησία, μα δεν τα κατάφερε. Όταν γύρισε για να πιει τη Θεία Κοινωνία από το Άγιο Δισκοπότηρο, είδε πως μέσα είχε πέσει ένα ποντίκι και είχε πνιγεί.
«Οι ιεροί κανόνες ορίζουν πως ο παπάς πρέπει οπωσδήποτε να καταναλώσει τη Θεία Κοινωνία», συνέχισε η γιαγιά μου. Καθώς δεν είχε άλλη επιλογή, έπιασε το ποντίκι και το σήκωσε ψηλά. Τη στιγμή που ήταν έτοιμος να το δαγκώσει, όρμησε η γάτα και του το άρπαξε από το χέρι. Αμέσως πετάχτηκε έξω από την εκκλησία, κι έτσι ο παπάς δεν μπόρεσε ποτέ να βρει το ποντίκι και να το φάει ο ίδιος.
«Από τότε, λοιπόν, οι γάτες είναι ευλογημένες και δεν κάνει να τους κάνουμε κακό», μας είπε η γιαγιά μου.
Κάπως έτσι, εμείς τα παιδιά δεν πειράξαμε ποτέ ξανά γάτες. Από τότε τις είχαμε στο μυαλό μας σαν πλάσματα πολύ καλά και ευλογημένα.
Πιστεύω πως η γιαγιά μου δεν έβγαλε αυτή την ιστορία από το μυαλό της. Αν κρίνω από άλλες ιστορίες που μας είχε πει, ίσως την είχε ακούσει κι εκείνη από τη δική της γιαγιά.
Μπορείς να στείλεις ένα μικρό ποσό μέσω IRIS, χρησιμοποιώντας τον αριθμό κινητού:
Άνοιξε την τραπεζική σου εφαρμογή, επίλεξε IRIS και αποστολή χρημάτων σε κινητό.







