Μ’ ένα μπουκάλι που ‘χει αδειάσει από ουίσκι

Μ’ ένα μπουκάλι που ‘χει αδειάσει από ουίσκι!

Κι η ώρα έχει πάει πέντε το πρωί.

Κι άλλο ξημέρωμα μονάχο μου με βρίσκει,

Με της φυγής σου την πληγή να αιμορραγεί.

Απλόχερα εγώ τα πάντα σου ’χα δώσει,

Μην περιμένοντας ν’ ακούσω ευχαριστώ.

Μα η τσιγκουνιά συναισθημάτων σου ήταν τόση,

που για ν’ αντέξω το ‘χω ρίξει στο ποτό.

Ρωτάω το μπουκάλι,

Αν θα ξανά γυρίσεις!

Και στου πιοτού τη ζάλη,

Θυμού με πιάνουν κρίσεις.

Στο πάτωμα κομμάτια,

Μπουκάλι και ποτήρι,

για τα δικά σου μάτια,

Θα κάνω χαρακίρι​.

Το όνομα σου μες’ στη σούρα μου προφέρω,

Μα για απάντηση εισπράττω σιωπή!

Για το χαμένο έρωτα μας υποφέρω!

Κι ούτε ένας φίλος δυο κουβέντες να μου πει.

Από τα μάτια μου τα δάκρυα κιλάνε,

Μα ν’ απαλύνουν τον καημό μου δε μπορούν.

Είναι απάνθρωπο Φρυκτό Να σε πουλάνε!

Και για ότι σου ‘καναν να αδιαφορούν.

Ρωτάω το μπουκάλι,

Αν θα ξαναγυρίσεις!

Και στου πιοτού τη ζάλη,

Θυμού με πιάνουν κρίσεις.

Στο πάτωμα κομμάτια,

Μπουκάλι και ποτήρι,

για τα δικά σου μάτια,

Θα κάνω χαρακίρι.

Νίκος Χαρίτος