Δείχνω πάντοτε εμπιστοσύνη

Δείχνω πάντοτε εμπιστοσύνη,

Δεν αμφισβητώ αυτά που θα μου πουν,

Ψάχνω απ’ τους άλλους ντομπροσύνη,

Μα εκείνοι δε μπορούν να βρουν.

Απαιτώ να μου μιλούν σταράτα,

Έτσι όπως κάνω κι εγώ σ’ αυτούς,

Απεχθάνομαι λόγια μελάτα,

Που κρατούν κρυμμένους εαυτούς.

Ίσως να μην έχω τόσα δίκια,

Ούτε όμως έχω τόσα άδικα,

Τι κι αν σ’ όλους φέρομαι αντρίκια,

Όλα γύρω μοιάζουν να’ ναι κάλπικα.

Εύκολα χαρίζω την ψυχή μου!

Κι όταν διαπιστώνω πως δεν άξιζε,

Να μη μετανιώνω το ’χω αρχή μου,

Ούτε λέω καλύτερα ας μην άρχιζε.

Είδος σπάνιο έγινε η φιλία,

Πόσους δεν ακούμε γι αυτή να μιλάν;

Είναι εκείνοι που με ευκολία,

Δε διστάζουν να την ξεπουλάν.

Ίσως να μην έχω τόσα δίκια,

Ούτε όμως έχω τόσα άδικα,

Τι κι αν σ’ όλους φέρομαι αντρίκια,

Όλα γύρω μοιάζουν να’ ναι κάλπικα.

Λεν ο έρωτας πως είναι κάτι,

Γνήσιο ωραίο και αληθινό!

Μήπως όμως είναι αυταπάτη,

Που σε ρίχνει εν τέλη στο καινό;

Έρωτες που δυο καρδιές ενώνουν,

Που φαντάζουν στέρεοι και φλογεροί,

Πώς μέσα σε μια στιγμή τελειώνουν,

Να μας απαντήσει ποιος μπορεί;

Ίσως να μην έχω τόσα δίκια,

Ούτε όμως έχω τόσα άδικα,

Τι κι αν σ’ όλους φέρομαι αντρίκια,

Όλα γύρω μοιάζουν να’ ναι κάλπικα.

Νίκος Χαρίτος