Ποίημα για τον Πέτρο Ρουκουτάκη

Τιμούμε σήμερα

Τον άνθρωπο,

Τον καλλιτέχνη,

Τον δάσκαλο,

Τον οικογενειάρχη,

Πέτρο Ρουκουτάκη,

Όπου στις 8-8-2015 έφυγε από κοντά μας.

Ας είναι αιωνία του η μνήμη!

Πέτρος Ρουκουτάκης! (1953–2015)

Η νήσος Κρήτη ήταν η γενέτειρα σου,

Πατρίδα σου τα όμορφα Χανιά! Εκεί ξεμύτισαν τα πρώτα όνειρα σου!

Και για ταξίδια σήκωσαν πανιά. Από παιδί υπήρξες εραστής της τέχνης,

Πράγμα στην εποχή σου ντεμοντέ. Μέγα το πείσμα σου να είσαι καλλιτέχνης!

Γι’ αυτό δε σ’ εγκατέλειψε ποτέ. Είχες ως γνώμονα το άσβεστο σου πάθος,

Με βλέμματα τριγύρω σου βουβά.

Έτσι να γίνεις αποφάσισες ζωγράφος,

Βγάζοντας την ψυχή σου στον καμβά. Στη φημισμένη τη σχολή του Δοξιάδη,

Θα μάθεις τεχνικές ζωγραφικής.

Το ‘νιωθες μέσα σου σαν θεϊκό σημάδι!

Οι γνώσεις σου όμως ήταν ελλιπείς. Μεγάλη η θέληση, μα πιο μεγάλη η τόλμη,

Ακούγοντας δασκάλων συμβουλές, Διόλου δε δίστασες να μεταβείς στη Ρώμη,

Εκεί να εμπλουτίσεις τις σπουδές.

Δίπλα μαθήτευσες στον Φράγκο Τζεντιλίνι,

Ζωγράφο εποχής σημαντικό. Η διδαχή του ανεξίτηλη θα μείνει,

Μες στο μυαλό σου το νεανικό. Όμως αργότερα ετούτο που συνέβη,

Σου φάνταζε απάνθρωπο, φρικτό.

Ύπουλα έφτασε, απρόσκλητο να σ’ εύρει,

Σαν έκλεινες τα είκοσι οκτώ. Έχασες εν μια νυκτί την όραση σου,

Τα νέα σου αβάσταχτα, πικρά.

Μα όσοι πιστέψαν πως επήλθε η κόλασή σου,

Σύντομα διαψεύστηκαν οικτρά.

Αιτία στάθηκε ο νεανικός διαβήτης,

Για όλα της ζωής σου τα δεινά.

Μα γεννημένος νικητής, παιδί της Κρήτης,

Κρατήθηκες στα πόδια σου ξανά.

Κι αν εγκατέλειψες την πρώτερή σου τέχνη, Για σένα πια απαγορευτική,

Δε σ’ εγκατέλειψε η στόφα καλλιτέχνη! Και το ‘ριξες μεμιάς στη γλυπτική.

Συχνά με μπρούτζο εργαζόσουν και με ξύλο,

Δουλεύοντας τους έδινες μορφή.

Μα και τον εύπλαστο πηλό έκανες φίλο,

Έχοντας εργαλείο την αφή.

Γενιές παιδιών τυφλών εσύ θα εκπαιδεύσεις,

Στην ειδική για ‘κείνα τη σχολή. Την τέχνη σου θα μεταλαμπαδεύσεις!

Μια πράξη που σου άρεσε πολύ. Κεραμικής ένα εργαστήρι θα ιδρύσεις,

Πρότυπο μες στο Φάρο των Τυφλών.

Να λειτουργεί είχες την τύχη να το ζήσεις, Όνειρο πραγματώνοντας ετών.

Κοσμούν πολλά ακόμα απ’ τα αγάλματά σου,

Του Φάρου το Μουσείο της Αφής. Εκεί εκτίθεται ατόφια η δουλειά σου,

Που αξίζει να επισκεφτεί κανείς. Εκθέσεις πάμπολλες γλυπτών θα διοργανώσεις,

Σ’ Ελλάδα και σε εξωτερικό.

Το θαυμασμό απ’ το κοινό συχνά θα νιώσεις,

Στο έργο σου το καλλιτεχνικό. Είναι αλήθεια πως δε βρίσκεσαι κοντά μας,

Η απουσία σου οδυνηρή. Κατέχεις όμως θέση μέσα στην καρδιά μας,

Με παρουσία πάντα ισχυρή.

Να κλείσω θέλω τούτο εδώ το ποιηματάκι, Εκ μέρους όλων κάνοντας ευχή,

Αιώνια μνήμη να ‘χεις, Πέτρο Ρουκουτάκη, Μιας κι ήσουν πάντα άδολη ψυχή!

Νίκος Χαρίτος