Ποίημα για τον πατέρα από τον Νίκο Χαρίτο

Ποίημα για τον πατέρα!

Ανάμεσα στους δυο γονείς,

Το ρόλο του εις πέρας,

Φέρει κι ας δείχνει αφανής,

Ο στοργικός πατέρας.

Μπορεί μανούλα τα παιδιά,

Να λεν σαν βρουν τα σκούρα,

Μα του πατέρα στην καρδιά,

Άγρυπνη η φιγούρα!

συχνά γίνεται πρότυπο,

Κυρίως στο αγόρι!

Μα έναν τέτοιον σύζυγο,

Ψάχνει να βρει κι η κόρη.

Έξοδα καθημερινά,

Πασχίζει να καλύψει,

Για την κυρά του μεριμνά,

Τίποτα μην της λείψει!

Σαν καπετάνιος έμπυρος,

Το σπίτι κυβερνάει!

Κι όσες φουρτούνες βρίσκει εμπρός,

Με τέχνη ξεπερνάει!

​​Στις αποφάσεις συνετός,

Δε θέλει να ρισκάρει!

Κι ας μοιάζει συντηρητικός,

Ξέρει να κουμαντάρει!

Των τέκνων του επιτεύγματα,

Μέσα του καμαρώνει!

Δεν κάνει όμως παινέματα,

Αυτά δεν τα εκδηλώνει!

Επιθυμεί διακαώς,

Όχι απλά να τον φτάσουν,

Μα τα παιδιά του προσεχώς,

Αυτόν να ξεπεράσουν!

Όμορφα χρόνια έντονα,

Να ζήσει κι ας γεράσει!

Εγγόνια και δισέγγονα,

Πολλά να αγκαλιάσει!

Να ‘ναι σαν τον χαζό-παππού!

Σαν τον παλιό στρατιώτη!

Μέσα στις σκέψεις που και που,

Ν’ αναπολεί τη νιότη.

Νίκος Χαρίτος