Ήρθες την άνοιξη φέρνοντας χελιδόνια

Ήρθες την άνοιξη φέρνοντας χελιδόνια,

Πουλάκι ξέγνοιαστο αποδημητικό,

Μα έφυγες πριν να σε προφτάσουνε τα χιόνια,

Αδιαφορώντας αν μου έκανες κακό.

Πίστεψα δίπλα μου για πάντα πως θα μείνεις!

Κι έκανα όνειρα πολλά για μας τους δυο,

Μα όταν μου είπες ότι φεύγεις και μ’ αφήνεις,

τα όνειρα μου γίναν όλα ρημαδιό.

Δε φτάνουνε τα λόγια,

Όσα και να σου πω,

Είναι φτωχή ακόμα

Κι η λέξη σ’ αγαπώ.

Αυτά που είχα νιώσει,

Εκείνες τις στιγμές,

Πώς κάποιος ν’ αποδώσει,

Σ’ ελάχιστες γραμμές;

Τώρα που έφυγες συνέχεια δακρύζω!

Κι όσα περάσαμε οι δυο μας νοσταλγώ.

Ένα γιατί, μες’ στο μυαλό στριφογυρίζω,

Πώς μου προσφέρεις τέτοιο θάνατο αργό;

Μοιάζω καράβι που προσέκρουσε σε ξέρες,

Μ’ έχει τυλίξει η παγωνιά κι η μοναξιά.

Αχ και να έρχονταν αλκυονίδες μέρες,

έστω για λίγο, μήπως νιώσω ζεστασιά.

Δε φτάνουνε τα λόγια,

Όσα και να σου πω,

Είναι φτωχή ακόμα

Κι η λέξη σ’ αγαπώ!

Αυτά που είχα νιώσει,

Εκείνες τις στιγμές,

Πώς κάποιος ν’ αποδώσει,

Σ’ ελάχιστες γραμμές;

Πώς κάποιος ν’ αποδώσει,

Σ’ ελάχιστες γραμμές.

Νίκος Χαρίτος