Παίξε ρε φίλε με τη λύρα

Παίξε ρε φίλε με τη λύρα,

Έναν λυπητερό σκοπό.

Έτσι το θέλησε η μοίρα,

Να χάνω ότι αγαπώ.

Βάλε να παίξει το λαούτο,

Παραπονιάρικο ρυθμό,

Να βγάζει το τραγούδι ετούτο,

Κλάμα αντρίκιο με λυγμό!

Κι όπως το πλοίο θα σαλπάρει,

Να την κοιτώ στερνή φορά!

Φεύγοντας φίλε θα μου πάρει,

Κάθε μου γέλιο και χαρά,

Φεύγοντας φίλε θα μου πάρει,

Κάθε μου γέλιο και χαρά.

Παίξε ρε φίλε με τη λύρα,

Μία θλιμμένη δοξαριά!

Να ‘χει της θάλασσας αρμύρα!

ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΛΆΓΟΥ ΜΥΡΩΔΙΆ!

Να συνοδεύει το λαούτο,

Βγάζοντας αναστεναγμούς!

Κι άσε ΜΕ να θυμίζω φρούτο,

Που ‘χει στεγνώσει απ’ τους χυμούς.

Να συνοδεύει το λαούτο,

Βγάζοντας αναστεναγμούς!

Και με της μουσικής τον πλούτο,

Να ξεγελάμε τους καημούς.

Κι όπως το πλοίο θα σαλπάρει,

Να την κοιτώ στερνή φορά!

Φεύγοντας φίλε θα μου πάρει,

Κάθε μου γέλιο και χαρά,

Φεύγοντας φίλε θα μου πάρει,

Κάθε μου γέλιο και χαρά.

Νίκος Χαρίτος