Κάποτε θέλησα να ακούσω της σιωπής τον ήχο.  

Το να σκαρώσεις ένα στιχάκι, φαινομενικά δεν είναι δύσκολο, ούτε όμως και εύκολο είναι. Χρειάζεται έστω και μια στιγμή φόρτιση. Μπορεί όλα να ήταν διαφορετικά πριν από αυτή τη στιγμή, αλλά και αμέσως μετά από αυτή τη στιγμή, τίποτα μπορεί να μην είναι ίδιο, έχει αφήσει όμως το αποτύπωμα της και μπορεί να εκφραστή έστω και με ένα στίχο.

Μια τέτοια στιγμή γέννησε το παρακάτω στιχάκι…        

Της σιωπής τον ήχο εθέλησα να ακούσω, που σαν θηρίο άγριο ουρλιάζει, κι σιωπή μου απάντησε, η μοναξιά σου είναι που φωνάζει. 

 

Κοινοποιήστε τη δημοσίευση

Μενέλαος Μαρκοδημητράκης

Σας παρακινούμε να κάνετε κλικ πάνω στις διαφημίσεις μας, καθώς και να κοινοποιείται τα δημοσιεύματα που θεωρείται αξιόλογα! ευχαριστούμε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Κοινοποιήστε τη δημοσίευση!