Το Λιοντάρι των Αρχανών

Το Λιοντάρι των Αρχανών.
 
 Το λιοντάρι των Αρχανών βρίσκεται μέσα στο Αρχανιώτικο φαράγγι, στην αριστερή πλευρά όπως κατεβαίνουνε, πρόκειται για την μία από τις δύο μυθικές πέτρες των Αρχανών, η πρώτη δεν υπάρχει πια, και θα σας μιλήσω για αυτή παρακάτω.
 
Ακόμη θυμάμαι τον πατέρα μου καθώς περνούσαμε με την τρίκυκλη μηχανή, να μου λέει κοίτα το λιοντάρι, εγώ σήκωνα τα μάτια και έβλεπα έναν βράχο ο όποιος έμοιαζε καταπληκτικά με αγέρωχο κεφάλι λιονταριού, να ξεπροβάλει από την βραχώδη πλαγιά λίγα μέτρα πάνω από τον δρόμο.
 
Είναι ένα θαύμα της φύσης αυτή η ομοιότητα του βράχου με κεφάλι αγέρωχου λιονταριού, λίγο πιο παλιά ήταν σημείο προσδιορισμού της περιοχής, δεν έλεγαν λίγο πιο κάτω από την παράδεισο, έλεγαν στο λιοντάρι, αυτό το λιοντάρι όμως με τον καιρό ξεχάστηκε, και αυτό συνέβη για ένα δύο λόγους, θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας του 80 την πλαγιά να έχει μόνο μερικούς θάμνους, αστιβίδες, αχινοποδια και άλλα αγκαθωτά φυτά, συχνά λίγο παλαιότερα αυτά τα φυτά χρησίμευαν για προσάναμμα, έτσι οι άνθρωποι τα έκοβαν για οικιακή χρήση, αυτό είχε ως αποτέλεσμα το τοπίο να παραμένει σχετικά γυμνό, και αυτή η γύμνια να αναδεικνύει τους βράχους, εδώ και αρκετά χρόνια λοιπόν που οι συνθήκες ζωής έχουν αλλάξει άρδην, φυτά και κλαδιά δέντρων έχουν κρύψει το λιοντάρι από τους διαβάτες του φαραγγιού, αν υπολογίσουμε ότι όσοι περνούν το φαράγγι οδηγώντας, έχουν τεταμένη την προσοχή τους στον στενό δρόμο, αλλά και στο πανέμορφο φυσικό τοπίο που έχουν μπροστά τους, κάπως έτσι δεν προσέχει σχεδόν κανείς σήμερα το υπερήφανο λιοντάρι του φαραγγιού.
 
Το λιοντάρι όμως στέκεται εκεί, θα στέκεται εκεί, και σίγουρα κάποια μέρα θα απολαμβάνει την προσοχή και τον θαυμασμό των περιπατητών.
 
Αισθάνομαι ως χρέος τιμής να κάνω και μία αναφορά στην πρώτη μυθική πέτρα των Αρχανών, την Αμάδα του Σαραντάπηχου, αυτή ήταν ένας τεράστιος μακρόστενος βράχος 25 περίπου μέτρα πάνω από τον δρόμο που διασχίζει το φαράγγι, στην ίδια πλευρά και λίγο πιο κάτω από το λιοντάρι. ήταν η Αμάδα του Σαραντάπηχου, ήταν ένας βράχος που θα έπρεπε να ζύγιζε πολλούς τόνους, στο σημείο όπου βρίσκονταν δεν υπήρχε κάποιο εμφανές σημείο που να φαίνεται ότι από εκεί αποκολλήθηκε, αυτό το είχαν παρατηρήσει οι Αρχανιώτες, και για αυτό έλεγαν ότι κάποτε που ζούσαν οι Σαραντάπηχοι στην περιοχή, θύμωσε ένας και από τα νεύρα του σήκωσε αυτή την τεράστια πέτρα από το γειτονικό βουνό τον Γιούχτα, και την πέταξε εκεί όπου βρίσκονταν για χιλιάδες χρόνια, και λέω βρίσκονταν, γιατί κάπου εκεί στις αρχές του 90, ο τότε δήμος Αρχανών, έκρινε σκόπιμο, δεν ξέρω για ποιους λόγους, να κομματιάσει αυτό το φαινόμενο της φύσης και να το απομακρύνει από την θέση που κατείχε χιλιάδες χρόνια.
 
 

Μενέλαος Μαρκοδημητράκης

Σας παρακινούμε να κάνετε κλικ πάνω στις διαφημίσεις μας, καθώς και να κοινοποιείται τα δημοσιεύματα που θεωρείται αξιόλογα! ευχαριστούμε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *